Toen ik de diagnose diabetes kreeg. Dacht ik wel ja gooi maar op de hoop, dat kan er ook nog wel bij.

Was optimistisch ingesteld want met pillen zou de insuline aanmaak wel worden opgehoogt of weer goed geactiveerd.

 

Ik kreeg de tabletten en dacht het zal uiteindelijk wel goed komen.

De eerste lading tabletten begonnen hun werk te doen, en nee niet op de insuline maar op mijn maag. Ik spoog me leeg, binnen 10 minuten na inname stond ik al boven op de pot.

Dit doorgegeven aan de praktijk ondersteuner die me als dank een verhoging gaf van die rotzooi, plus nog de tolbutamide. De totale hoogte van de medicatie was 2500 mg aan deze zooi en de suiker bleef maar stijgen tot zelfs 17.9 ik slikte me suf, als ik bv ging fietsen kon ik al aan de glucose meter zien dat ie omhoog schoot.

 

Ook in de ochtend ging het niet zo lekker, van de 13  ging het al naar de 15 en was ik de hele dag door misselijk gaf, over en bleef veel pijn in mijn maag houden. Dit werd ook niet opgepikt door de praktijk ondersteuner, en ik vrat me suf aan de rennies. Meer dan 10 per dag was geen uitzondering.

Ik was het uiteindelijk zo zat dat ik een verwijzing vroeg naar een internist in het ziekenhuis.

 

Deze gaf mijn nog een ander medicijn en moest stoppen met de maag slopende metformine.

In mijn papieren stond bij de diabetes verpleegkundige dat ik dus geen metformine wilde hebben. Pardon gaf ik aan, ik spuug me leeg met die zooi, heb contstant pijn in mijn maag, maag beschermers krijg ik niet, ik vreet me het ongans aan de rennies, en dan schrijven jullie ik wil geen metformine.

 

Dit werd dus direct verwijderd uit mijn status. Ik heb daarna nog door gemodderd met de tolbutamide en nog een middel waar ik de naam niet meer van weet.

 

Daarna kreeg ik in maart te horen dat het vermoeden bestond dat mijn insuline niet meer werd aangemaakt. Omdat in tegen stelling tot anderen mijn glucose gehalte in mijn bloed veel te hoog bleef.

Er werd begonnen met de lantus op 4 eenheden plus de tolbutamide, maar dit werd al rap verhoogt naar 8  toen dat ook geen resultaat opleverde werd het verhoogd naar de 12 eenheden en moest ik stoppen met de tolbutamide en kreeg ik de novorapid erbij.

Dit is een kortwerkende insuline die binnen 10 minuten tot 30 minuten zijn werk gaat doen.

Dit was al een opluchting voor mij want ik had dus intussen ook al een koolhydraat arm dieet geprobeerd.

Wat wel lekker was voor de glucose maar mijn cholesterol [LDL] omhoog deed gaan.

Het grappige was dat men dus al van te voren had gezien dat ik dus voor een gezond persoon al heel weining cholesterol in mijn bloed had.

Een gezond persoon mag tot 4.4 in zijn bloed hebben ik had al 3.5 dus gaf al veel aan.

Na knap 3 weken was dit al tot 2.6 gedaalt omdat een diabetes patient maar 2.5 in zijn bloed mag hebben. Maar door dat koolhydraat arm en eiwit rijke dieet wat ik tot me nam, ging dus de LDL omhoog naar de 2.9

Tevens kwam er nog een probleem bij kijken, mijn periodes zijn totaal in de war, een half jaar niet ongesteld [van maart tot september vorig jaar en dit jaar] gooide ook de boel in het honderd.

En ging het in september vreselijk schommelen, en ging ik zelfs naar de piek van 20 en ben ik een hele avond bezig geweest de boel te laten dalen tot 13 en kwam ik niet meer lager.

Ik dacht toen bonjour ik ga pitten bekijk het maar, en werd wakker met een glucose gehalte van 12

De lantus is nu verhoogt naar 16 eenheden omdat er volgens de internist nog ruimte was.

En krijg ik straks een dubbele afspraak met zowel diabetes verpleegkundige en de internist.

 

Ja het gaat dus nu na en jaar rommelen nog niet zo goed, de algehele glucose gehalte is gestegen naar 8.9 terwijl die vorige keer nog 7.9 was.

Heb ik avonden dat ik gewoon 4 x de novorapid moet spuiten omdat het niet wil dalen, en blijft hangen rond de 15 of 16.

 

Ach denk ik maar ik heb een autistische zoon die af en toe een aliën is dus ja met een aliën als kind moet ma toch ook die klap van de molen hebben gehad niet waar.

We rommelen dus nog even door. Want pas in december heb ik een afspraak.

Vergeet ik ook nog te vertellen dat ik kiezen beginnen aftebrokkelen en gewoon kapot gaan, er van de zomer aquut een is verwijderd, met als oorzaak niet instelbare suikerziekte.

En mag ik vrijdag geopereerd worden aan een peeschede ontsteking in mijn rechter hand omdat ik die al maanden niet kan gebruiken.

En ik door een domme huisarts werd doorverwezen naar een revalidatie arts omdat zij dacht dat het door de fibromyalgie kwam en zij vond omdat ik van de pijn niet kon slapen, zwaar depressief was en dus eigenlijk naar een psychiater moest maar dat zou dan de volgende stap zijn.

Ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat ik per direct bij dat gezondheidscentrum ben vertrokken, en dit centrum daarna nog twee maanden mijn overschrijving heeft geblokkeerd.

Dus kon ik pas eind augustus naar de nieuwe arts toe die direct aangaf mens je hebt een zogenaamde trigger finger of te wel peeschede ontsteking en je gaat direct een afspraak maken in het zieken huis.

Dus nu komende vrijdag gaan ze het openmaken om die ontsteking te verwijderen.

En dan hopen dat ik mijn rechter hand weer kan gaan gebruiken, want ik heb er elke dag pijn aan. Naast de twee fibro schoudertjes die me al maanden [ 10 maanden] slechte nachten bezorgen

 

Ouderdom komt met gebreken en ik ben nog niet eens in de tachtig maar op de helft, ik ben tegen die tijd denk ik helemaal opgegeven.